رها، کسی شبیه خودم

فقط شنید یکی گفت چگونه آدمی بود؟
ذهنش مشغول تر از همیشه حاضرین را تماشا می کرد که حرفشان با دلهایشان همخوانی نداشت
خداوند رحمتش کنه این زمزمه لب ها بود اما ذهن ها چیزی دیگری می گفت
نامروت حق خور، غاصب ناحق ، دروغگو ، مال مردم خور
چه حرفهای تلخی دلش به درد آمد
خدا به داد میت برسد جایی رفته بود که حقش نبوده
می دید که برزخ و قیامت برمبنای زبان ذهن و فکر هاست نه دهان ها

رها، کسی شبیه خودم...

ما زمینی ها در قاب تصویرهایمان نقشی از اهالی آسمان داریم از پیروان گمنام بی بی بی حرم از حامیان حریم ولایت که سوره های صداقتند ونشان دلدادگی سربلندی عزت شهادت و سعادتند آنان که روایتگر حضور حماسی دریادلانی ازجنس عشقند آنان که رفتند بی نشان که بمانیم سربلند  رها، کسی شبیه خودم...

 

رفقا مرد بی سری آمد
زآن سوی غصه دلبری آمد
آسمانی وجود عبدالله
آشنای سکندری آمد
سمت معراج گل شقایق وار
با نگاه دلاوری آمد
ذکرهرلحظه اش حسین علی است
سوی یاران مهاجری آمد
در شب حضرت رقیه دلا
لاله ی سرخ پرپری آمد
در محرم به شهر خودبرگشت
نکند شور محشری آمد
روضه خوان غریب عاشورا
پیش او ذکر مادری آمد
تا بخواند حماسه ی خورشید
رفقا مرد بی سری آمد

رها، کسی شبیه خودم...